నేను Ramana.
విశ్లేషణాత్మకంగా ఆలోచించే, జీవితంను అర్థం చేసుకోవాలనుకునే సాధారణ వ్యక్తిని.
జీవితమంతా స్థిరంగా లేని కెరీర్, ఆరోగ్య సమస్యలు, చిన్న వయసులోనే తండ్రిని కోల్పోవడం, పేద గ్రామ నేపథ్యం, ఆలస్యమైన వివాహం, పిల్లలు లేకపోవడం — ఇవన్నీ నన్ను చాలాకాలం వెంటాడాయి.
నేను కిడ్నీ సమస్యతో జీవిస్తున్నాను. ప్రభుత్వం నుంచి డయాలిసిస్కు లభిస్తున్న మద్దతు నాకు ఒక ఆధారం. నా మొదటి ప్రాధాన్యం కిడ్నీ మార్పిడి, ఆ ప్రక్రియలో ఒక అద్భుతం జరుగుతుందనే ఆశను వదలలేదు.
నా జీవితంలో నేను నమ్మే అద్భుతం —
రోటి మెషిన్ అమ్మకాలు,
డిజిటల్ మార్కెటింగ్ ద్వారా నేరుగా ప్రజలకు చేరుకునే అవకాశం,
ముఖ్యంగా గొల్లపల్లి వరకు నేరుగా చేరుకునే reach.
ఈ ప్రయాణంలో గీతా మరియు ఆమె కుటుంబం ఇచ్చే మద్దతు నాకు బలంగా నిలుస్తోంది.
ఆధ్యాత్మికంగా నాకు కొంత స్పష్టత ఉంది. అయినా, మరణం తరువాత ఆత్మ ఎక్కడికి వెళ్తుందో నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదని నిజాయితీగా అంగీకరిస్తాను.
నాకు కొన్ని భయాలు కూడా ఉన్నాయి —
గీతాకు ఆరోగ్యం బాగాలేకపోతే ఏమవుతుంది?
నేను ఎప్పుడైనా ICUలోకి వెళ్లాల్సి వస్తే పరిస్థితి ఏమవుతుంది?
ఈ భయాలు ఉన్నా, వాటిని అంగీకరిస్తూ ముందుకు సాగడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
నేను సంపూర్ణుడిని కాదు.
కానీ ఆలోచించే వాడిని, నిజాయితీగా జీవించే వాడిని, ఆశను వదలని వాడిని.
ఇదే — ఇప్పుడున్న నేను.
Of course. Here is the English version, kept simple, honest, and in the spirit of “Simple Ramana”:
Who Am I (Simple Ramana)
I am Ramana — a simple person who thinks analytically and tries to understand life deeply.
Throughout my life, I have faced many challenges: an unstable career, repeated health setbacks, the early loss of my father, a poor village background, late marriage, and having no children. These experiences have stayed with me for a long time.
I live with kidney disease. Government support for dialysis has been an important help for me. My first priority is kidney transplantation, and I continue to hope that a miracle will happen in this process.
What I see as my miracle today is my work —
roti machine sales,
digital marketing, and
the ability to reach people directly, even up to Gollapalli.
The support of Geetha and her family gives me strength and reassurance.
Spiritually, I have gained some clarity. At the same time, I honestly accept that I do not know where our souls go after death.
I also have insecurities —
what if Geetha falls sick?
what if I end up in the ICU?
These thoughts disturb me at times, but I try not to hide them. I accept them and continue moving forward.
I am not a perfect person.
But I am honest, reflective, and still hopeful.
This is who I am — now.
